Familja Ndocaj (Sumaj), Atje ku Fisnikëria Lind Dhe Trashëgohet Brez Pas Brezi (Pjesa III)

Home » Aktualitet » Familja Ndocaj (Sumaj), Atje ku Fisnikëria Lind Dhe Trashëgohet Brez Pas Brezi (Pjesa III)

By arberia on August 4, 2018. No Comments

Familja Ndocaj (Sumaj), Atje ku Fisnikëria Lind Dhe Trashëgohet Brez Pas Brezi (Pjesa III)

0
    

Gjin Preng Marku, i cili ishte bajrak në periudhën më të vështirë të fisnikëve shqiptarë, gjatë periudhës së regjimit. Ai, jo vetëm që ka ndihmuar shumë fisnikë të tjerë të zonës, por kurrë nuk u përul përballë regjimit.

Përkundrazi, gjatë gjithë kohës ka qenë një malësor, një fisnik i vërtetë dhe një antikomunist i betuar.
Isha vetëm 5 vjeç, kur kujtesa e ime fillon rrugën e saj. Ishte një ditë shumë e trishtuar, sepse humba gjyshin. Megjithatë, unë nuk e kuptoja, ashtu siç mund ta kuptonin më të rriturit, se çdo të thotë të humbësh gjyshin, simbolin e vazhdimësisë dhe identitetin e një familje të vërtetë mirditore.

Ishte mëngjes, më kujtohet shumë mirë, kur gjyshi im i shtrenjtë, krenaria ime, po pinte kafe me nipin e tij, Nikollën, dhe papritur ai e la të folurën duke i thënë nipit të tij se nuk po mbushej me frymë. Kaq, mjaftoi që shpirti i tij të shkonte në prehërin e Zotit.
Prej vitesh, ai vuante nga një sëmundje e rëndë. Pikërisht, në ditën, kur gjyshi braktisi botën tonë njerëzore dhe iu bashkuar mbretërisë së Zotit, unë isha aty, vetëm gjashtë vjeç dhe e përjetova personalisht atë moment, i cili vështirë se mund të fshihet nga mendja e një të riu, që do të ndiqte me shumë zell krenari gjurmët e të parëve, të fisnikëve të familjes, dhe të nderuarve të të gjithë Mirditës.

Gjyshi pushoi së foluri, nuk mori frymë dhe zemra i pushoi. Nuk po i mbaja dot lotët, një hije e rëndë i ra shtëpisë, të gjithë u bashkuam në këtë moment dramatik. Lotët më rrodhën në sy, e mbi faqe. Ai ishte një burrë fisnik, që i donte shumë fëmijët, nipat dhe mbesat dhe thoshte, se: “Një shtëpi pa fëmijë, është si bota pa njerëz”.

Ai gëzohej shumë teksa shikonte nipat dhe mbesat, që e kishin mbushur shtëpinë, e shumë herë i dilnin lot nga gëzimi. Për malësorin, fëmijët janë jeta, vazhdimësia, e ardhmja dhe garancia e vazhdueshmërisë së linjës së gjakut. Edhe pse isha i vogël, gjyshi kishte një debulesë të madhe për mua e gjithmonë u thoshte të tjerëve: “Mos ma prekni me dorë Eduartin, sepse ai do të jetë suksesi e nderi i familjes sonë”.

Atë ditë nuk kishte vdekur vetëm gjyshi im, kryetar i një familje të ndershme, por kishte vdekur një ndër burrat më të shquar dhe të respekueshëm

Leave a Reply